Shahnaz Akter (23)

gepubliceerd 06-03-2014 16:40, Laatste wijziging: 21-08-2014 13:35
Dhaka, Bangladesh - “Om vijf uur 's ochtends sta ik op, ik was mezelf, poets mijn tanden en doe mijn kleren aan. Ik maak iets te eten klaar voor de rest van de dag. Dat neem ik mee naar de fabriek. Om 7.30 ga ik naar mijn werk.” Gelukkig is de fabriek om de hoek, het is een paar meter lopen. “Ik loop altijd met Shuli, mijn vriendin naar de fabriek. Shulie bewondert me, ze is altijd bij me als het kan, haar moeder is overleden dus mijn moeder is ook een beetje haar moeder. Als Shuli iets te eten heeft, wil ze het altijd met me delen. We weten niet of we elkaar weer zien na het werk, omdat zij of ik soms langer doorwerken. ”
Shahnaz Akter (23)

© Marieke van der Velden / Hollandse Hoogte (i.o.v. Schone Kleren Campagne) 2013-2014

Veel bewonderd en onderbetaald

Shahnaz werkt 6 dagen per week van 8 uur 's ochtends tot 9 uur 's avonds als naaister in een kledingfabriek die voor Nederlandse merken produceert. Per uur naait ze 100 kragen aan shirts. “Ik vind het niet erg om te werken, ik zorg voor mezelf en ik kan alles.” Ze vindt het wel heel vervelend dat ze geen tijd heeft om naar de wc te gaan. “Je rent naar de wc en kijkt op de klok terwijl je bezig bent.” Als basissalaris verdient ze 45 euro. Met overuren gaat het richting 60-67 euro.

“Ik ben niet getrouwd, Ik kan niet trouwen, dat vind ik heel erg, hoewel ik ook nog 3 broers en 3 zussen heb is er niemand anders die voor mijn ouders kan zorgen. Ik kan hun toch niet verlaten.”

Ze is een voorbeeld voor haar beste vriendin Shuli, maar zelf heeft ze ook een groot voorbeeld. “Dat was een andere vrouw, wat ouder dan ik. Het was alleen mogelijk voor mij om te doen wat ik deed omdat zij er voor mij was. Tien jaar geleden was ik een hulpje, ik knipte duizenden draadjes per dag 'knip knip knip knip knip'. Beetje bij beetje groeide het besef dat ik niet zo onderdanig kon blijven, dat ik niet over me heen kon laten lopen. Ik wilde deel uitmaken van een groep, van de vakbond.”

ShahnazADS
Hoewel ze aan het begin van de fotoshoot nerveus was, straalde Shahnaz aan het eind van de dag. © Marieke van der Velden / Hollandse Hoogte (i.o.v. Schone Kleren Campagne) 2013-2014

Een paar jaar later zette ze samen met vriendin Shuli zelf een comité op in haar fabriek, waar ze nu de leider van is. “Ik ben de leider van 10 mensen, we gingen naar meetings, probeerden mensen ervan te overtuigen om bij de vakbond te gaan en vertelden over lonen en veiligheid”. Het werk wordt haar niet makkelijk gemaakt. “Nadat ik bij de vakbond ging, probeerden ze van me af te komen, ze vonden me lastig, maar ik kan sterk zijn, net als de mensen die bij de vakbond goede dingen doen.”


“Ik wil dat arbeidsters krijgen waar ze rechtop hebben: genoeg pauzes, en een weekend en ik wil dat niemand meer aan de haal kan gaan met de rechten van de vrouwen met wie ik werk.” Shahnaz ziet in de fabriek veel waarbij ze niet kan wachten het te veranderen: “te veel uren, vervelend gedrag door het management tegen mijn vrouwelijke collega's en onze lage lonen. Dat zou ik het liefst van alles aanpakken, ik wil graag dat ons minimumloon wordt verhoogd van 75 euro per maand zoals eerst werd voorgesteld door de vakbond. Nu is het minimumloon 50 euro, dat is echt niet genoeg voor ons om van rond te komen”.

“Wat ik aan vrouwen in Nederland zou willen vragen? Moeten jullie ook zo hard werken? Krijgen jullie ook zo weinig betaald?” Mensen zouden hierheen moeten komen, zodat ze kunnen zien wat wij hier doen. Ik zou tijd vrijmaken en ze meenemen naar mijn huis, en voor ze koken.” Ik eet een keer per maand vlees of vis, meestal als ik mijn salaris heb gekregen.