Who Runs the World? Girls! en gender

gepubliceerd 06-03-2014 16:40, Laatste wijziging: 21-08-2014 13:35
Vrouwen runnen de kledingindustrie. Ze shoppen de meeste kleding, werken in modezaken, staan op de covers van modebladen, en… zitten in Aziatische kledingfabrieken achter de naaimachine. Deze vrouwen aan de andere kant van de wereld zien van hun harde werk maar weinig terug.

80% van de 30 miljoen kledingarbeiders wereldwijd is vrouw. Zij hebben het zwaar in de kledingindustrie. Ze moeten hard en lang werken, en ook nog voor het huishouden en de kinderen zorgen. Vrouwen verdienen minder voor hetzelfde werk, hebben meer te maken met scheldpartijen en (seksuele) intimidatie en hebben meestal minder kans op scholing.

Ondanks deze obstakels komen vrouwen op voor zichzelf – en hun collega's. De leiding van de grootste kledingvakbond in Bangladesh bestaat bijvoorbeeld grotendeels uit vrouwen. En in Cambodja hebben vrouwen een informatiecentrum opgezet dat vrouwen ruimte biedt voor trainingen, cursussen en advies over arbeidsrechten. Dat zijn de stoere vrouwen met wie je in deze campagne kennis maakt. Want Who Run the World? Girls! gaat over de meiden die duizenden kilometers verderop onze mode mogelijk maken. Zij worden vaak geportretteerd als slachtoffers. Als een noodzakelijk kwaad. Als een ver-van-mijn-bed-show. Maar dat zijn ze niet. Integendeel. Ze mogen gezien worden!

“Ik wil opkomen voor de vrouwen met wie ik werk” // Daliya Shikdur
“Ik vind het prettig om met zoveel vrouwen samen te werken, want we hebben niemand anders meer nodig.” // Tania
“Ik ben de leider van 10 mensen, we gingen naar meetings, probeerden mensen ervan te overtuigen om bij de vakbond te gaan en vertelden over lonen en veiligheid” // Shahnaz Akter
“Ik ben het aanspreekpunt voor de vrouwen. Als zij een probleem hebben kaarten ze dat bij mij aan.” // Kat Mea
“Ik vertel jonge vrouwen wat hun rechten zijn en hoe ze voor zichzelf kunnen opkomen in de fabriek. Ik kan ze geen geld geven, ik kan ze alleen informatie geven.” // Nurun Nahar

De serie toont de vrouwen achter onze kleding als de sterke, stoere vrouwen die ze zijn. Het zijn jonge vrouwen uit het netwerk van de Schone Kleren Campagne die op dit moment hun muscle power gebruiken om goede arbeidsomstandigheden in hun werkomgeving mogelijk te maken. Interviews bij de foto's laten zien wat hun drijfveren zijn om zich actief in te zetten voor betere arbeidsomstandigheden en hoe dat hun eigen leven heeft veranderd.

Elke dag werken er meer vrouwen in een sweatshop, dan dat er mensen werken in Nederland. Trouwens, ook in Nederland zijn werknemers in de modebranche vooral vrouwen: 85%. Maar wat een verkoopster in een Nederlandse kledingwinkel per maand verdient is nog steeds meer dan wat een naaister in Bangladesh krijgt als ze twaalf jaar werkt. En om hetzelfde maandsalaris te verdienen als de filiaalmanager van die kledingwinkel moet ze zelfs meer dan zestien jaar werken!

Genderdiscriminatie

Dat vooral vrouwen achter de naaimachine zitten en mannen fabrieksdirecteur zijn is niet toevallig: het is het gevolg van discriminatie. Vrouwen zijn oververtegenwoordigd in de slechter betaalde banen en omdat ze zwakker staan in de samenleving is voor hen de kans groter op een hongerloon of gedwongen overuren. En als deze vrouwen dan om 10 uur 's avonds thuiskomen wacht daar het huishouden en de zorg voor kinderen - als ze hun baan bij zwangerschap al mogen houden. Deze positie zorgt ervoor dat de vrouwen geen andere keuze hebben dan elke vorm van arbeid accepteren – onder welke omstandigheden dan ook.

De verantwoordelijkheden van vrouwen op het gebied van werk, opvoeding en huishouden maken het moeilijker een andere baan te zoeken, actie te ondernemen om hun arbeidsomstandigheden te verbeteren, of te praten over het onrecht dat ze wordt aangedaan. Culturele en economische beperkingen veroorzaken obstakels voor vrouwen om voor zichzelf op te komen en bijvoorbeeld lid te worden van een vakbond.

Lees meer over gender in onze verklaring genderbeleid.

Fair Wear Foundation publiceerde een rapport over het probleem van seksuele intimidatie in fabrieken in India en Bangladesh en wat er moeten gebeuren om dit te stoppen. Lees het hier (Engelstalig).

Demonstratie in Bangladesh
Kledingarbeidsters in Dhaka, Bangladesh demonstreren voor veilige arbeidsomstandigheden en zwangerschapsverlof.

Dit is wat andere vrouwelijke arbeiders zeggen in onze onderzoeken van de afgelopen jaren:

“Vrouwelijke arbeiders proberen te verbergen dat ze een man hebben. Ze hebben zelfs kinderen, maar komen in de fabriek als ongetrouwd. Dan maken ze ook meer kans op promotie.”

“Zwangerschap is ongewenst in een kledingfabriek. Een zwangere vrouw is geen arbeider meer.”

“We verbergen dat we getrouwd zijn als we solliciteren. Maar dan kunnen we natuurlijk ook geen zwangerschapsverlof of bijdrage vragen.”

“De eigenaren hebben graag vrouwelijke arbeiders, omdat die niet staken. En ze kunnen makkelijk onderdrukt worden.”

“We zijn niet vrij. We zijn in de greep van het management. We hebben geen mogelijkheid om te protesteren. Seksueel misbruik komt voor, en iedereen weet het. Maar niemand wil het naar buiten brengen.”