Rom Sokha, arbeidster in de Yung Wah Industrial Co. fabriek

gepubliceerd 20-09-2012 10:22, Laatste wijziging: 20-09-2012 10:22
Rom Sokha werkt als verpakker in de Yung Wah Industrial fabriek, een fabriek uit Singapore die in Cambodja T-shirts, jassen, truien en broeken produceert voor onder andere GAP. De fabriek bevindt zich ongeveer een half uur ten zuiden van de hoofdstad Phnom Penh. De fabriekseigenaar beweert 'de behoeften van haar werknemers te omarmen met een uitgebreid welzijns- en bonusuitkeringsstelsel'. Een belofte die niet wordt bevestigd door Rom Sohka.
Rom Sokha, arbeidster in de Yung Wah Industrial Co. fabriek

Rom Sokha

'Ik werk nu zes jaar in de Yung Wah fabriek. Het werk is zwaar, maar ik doe erg mijn best om hard te werken en pak alle kleding in voor ze de fabriek verlaat. Ik verdien tot op heden, net als alle andere werknemers van Yung Wah, het minimumloon (€46). Dankzij de bonus voor mijn aantal dienstjaren en de levensonderhoudstoeslag krijg ik in totaal 56 euro. Toen ik fit genoeg was om over te werken en de aanwezigheidsbonus te krijgen, kon ik zelfs tot 76 euro verdienen. Maar dat kan ik niet meer.'

Sokha is nog maar 33 jaar oud, maar lijdt aan een ernstige maag- en darmziekte en heeft hartproblemen. Tot voor kort ging ze ook naar haar werk als ze ziek was. Maar sinds haar conditie de laatste maanden is verslechterd, moest ze stoppen met werken. Sinds een paar weken zit ze ziek thuis.

'Het zijn heel moeilijke tijden voor me. Vorig jaar had ik maar 38 à 45 euro per maand te besteden omdat ik soms ziek was. Ik ben, zowel in de fabriek als thuis, meerdere keren flauw gevallen. Omdat ik het niet kon betalen om naar de dokter te gaan of om goede medicijnen te kopen, probeerde ik traditionele medicijnen te vinden om de pijn te verzachten. Dat kost me ongeveer 4 euro per maand. Maar 3 weken geleden moest ik 76 euro betalen omdat ik medicijnen moest kopen in de apotheek. De fabriek geeft hier geen vergoeding voor. Ze bieden alleen middelen tegen kleine kwaaltjes zoals hoofdpijn en diarree, en alleen tijdens werktijd. Om de behandeling te kunnen betalen krijg ik steun van een solidariteitsfonds. En zelfs dan moet ik geld bij lenen voor de medicijnen.'

Sokha woont samen met haar 10-jarige zoon in een kleine kamer op een begane grond in de buurt van de fabriek. Vier muren, een bed en een kleine keuken in de hoek, dat is alles wat ze voor 30 euro per maand, water en elektriciteit inbegrepen, kon vinden. Haar man woont hier ook van tijd tot tijd, maar verblijft meestal op het platteland, waar hij groenten verbouwd op een klein stukje grond dat hij voor 11 euro per oogst huurt.

Mijn man verdient niet veel, ongeveer 38 euro per oogst, als de omstandigheden goed zijn. Maar met de droogte, de overstromingen en de insecten, weten we nooit van tevoren hoeveel we krijgen. Mijn werk bij Yung Wah is dus van groot belang om het gezin te voeden en de huur te betalen. De kamer is erg duur. Ik kon geen goedkopere kamer vinden in de buurt van de fabriek. Dus we moeten op alles geld besparen. We proberen tot 2 euro per dag te besteden aan eten als we met zijn drieën zijn, en 1 euro als ik alleen ben met mijn zoon. Van ontbijt tot avondeten eten we alleen rijst met een beetje vlees. Dat is niet genoeg, zeker niet voor mijn kind. Hij is te mager en blijft gewicht verliezen. Hij is vaak ziek en mist daardoor regelmatig lessen op school. Ik maak me echt zorgen. Als ik meer geld had, kon ik fruit kopen om hem beter te voeden. Maar dat kan ik niet, zeker nu niet.'

Schoolgeld betalen is voor Sohka praktisch onmogelijk met een dergelijk salaris. Zelfs wanneer haar zoon naar een openbare school gaat, waar officieel niet voor betaald hoeft te worden, moet Sokha alsnog dagelijks 200 tot 300 Riel aan de docent geven. Dat is hoe het gaat in Cambodja. En elk jaar moet ze betalen voor de boeken en voor de twee sets uniformen.

'Ik kan al deze kosten niet betalen met mijn huidige loon. Om goed te leven zou ik ten minste 91 euro moeten krijgen als minimumloon, zonder de bonussen. Zelfs als ik kon overwerken, was dit niet genoeg. Ik moest 23 tot 38 dollar per maand lenen van de lokale geldschieter. Op het moment dat het kan stuur ik 7 of 14 euro per maand naar mijn familie. In mijn woonplaats zijn twaalf mensen van mij afhankelijk. Maar nu ik ziek ben, kan ik geen geld sturen.'

FrontdoorRom.jpeg
Voordeur van Rom's kamer

Zoals bij veel kledingarbeiders in Cambodja, groeien Sokha’s schulden elke maand. De rentepercentages van de geldschieter zijn hoog en de kosten voor het levensonderhoud nemen drastisch toe. Op dit moment heeft Sokha schulden van meer dan 76 euro.

'Ik begrijp niet waarom we zo'n laag loon krijgen. Mijn vakbondsleider zegt dat het komt door de corruptie en uitbuiting door de fabriekseigenaren. Alles wat ik weet is dat we hard werken, zelfs als we moe of ziek zijn. Als ik de mogelijkheid zou hebben om GAP's grote baas te ontmoeten, zou ik hem zeggen dat we dringend meer geld nodig hebben om te overleven. We kunnen niet goed leven en voor onze familie zorgen met zo'n loon. Vijf dollar als maandelijkse levensonderhoudstoeslag en een halve dollar voor de dagelijkse overuren is veel te laag. Velen van ons zijn uitgeput en ziek, zoals ik. Dit kan niet langer duren.'

'Als ik kon, zou ik de fabriek verlaten. Maar ik kan dat niet, want ik heb geen land om te cultiveren en ik moet voor mijn zoon zorgen. Dit jaar zal ik twee maanden niet in staat zijn om te werken. En ik vraag me af hoe we dat het hoofd zullen bieden.'

Leefbaar Loon Heel Gewoon

Teken onze petitie voor een leefbaar loon!