Kledingarbeidster vertelt verhaal via Hyves en Twitter

gepubliceerd 22-09-2009 08:20, Laatste wijziging: 18-02-2014 16:41
Rumana (23) is een alleenstaande moeder uit Bangladesh. Ze werkt in een kledingfabriek die kleren voor Nederlandse winkels produceert, en maakt dus onze jeans, shirts en jurkjes. Tussen 2 september 2009 en 1 maart 2010 vertelde zij haar verhaal via haar eigen blog en Hyves, Twitter en Facebook. Rumana: “Ondanks alles proberen we te blijven lachen. We hebben vaak honger, maar moeten verder. Mijn grootste droom is dat mijn dochter een beter bestaan krijgt dan ik.” Dit unieke kijkje in het echte leven van iemand die onze mode naait werd mogelijk gemaakt door de Schone Kleren Campagne.

medium-rectangle_smAmsterdam/Dhaka, 22 september 2009

“Het grootste gedeelte van mijn jeugd heb ik doorgebracht in een sloppenwijk in Dhaka. Mijn moeder stuurde me naar school. Maar toen ik 13 was kreeg mijn moeder een hartaanval en moest ik in een kledingfabriek gaan werken. Sindsdien ben ik een aantal keer van fabriek veranderd; steeds probeer ik iets meer te verdienen. Ik werd verliefd op een mannelijke collega. We trouwden en ik raakte zwanger. Maar ik kon daardoor het zware werk in de fabriek – dat zeven dagen in de week doorging - fysiek niet meer aan. Om mijn ongeboren kindje te beschermen, ging ik daar weg,” vertelt Rumana.

Nu werkt Rumana in een fabriek die kleding maakt voor Nederlandse winkels. Ze verdient er maximaal tussen de 29 en 41 euro per maand als ze zeven dagen per week werkt. En dat terwijl je in Bangladesh voor een gezin van twee 65 euro per maand nodig hebt om van te leven. “Ik ben altijd zo moe omdat ik altijd bezig ben met werken, koken, het huishouden en voor mijn dochter zorgen. Ik moet lange dagen werken omdat ik arm ben. Slaap is een luxe. Soms slaap ik ook op mijn werk. Ik heb niet veel tijd voor mezelf.”

Haar man heeft haar inmiddels verlaten, maar ze zit niet bij de pakken neer. “Inmiddels heb ik een manier gevonden om met het harde leven hier om te gaan. Ik vind het belangrijk om te investeren in de opleiding van mijn dochter, zodat zij later niet in een kledingfabriek hoeft te werken. Daarom probeer ik elke maand wat geld opzij te zetten. Ik wil haar graag zo lang mogelijk laten doorleren.”

Alle verhalen van Rumana over haar dagelijks leven en achtergronden zijn te vinden via www.sweatsoap.nl, Facebook, Twitter en Hyves. Wat ze beleeft lijkt een soap, maar het is de werkelijkheid. De Schone Kleren Campagne (SKC) vertaalde haar verhaal en zette het online.

De SKC zet zich in voor betere arbeidsomstandigheden in de wereldwijde kledingindustrie. Om verandering in het leven te brengen van Rumana en de ongeveer 40 miljoen andere vrouwen in de kledingindustrie, geeft de SKC Nederlanders de mogelijkheid met haar in contact te komen, en diverse activiteiten te ondernemen om hun arbeidsomstandigheden te verbeteren.