Kleding gemaakt voor een hongerloontje

gepubliceerd 01-06-2009 06:45, Laatste wijziging: 18-02-2014 16:42
Kledingarbeiders hebben volgens de VN’s Universele Verklaring van de Rechten van de Mens recht op een leefbaar loon: een inkomen dat in hun basisbehoeftes en die van hun families voorziet. Ook hoort hun gemiddelde werkweek maximaal 48 uur te duren. SKK's onderzoek laat zien dat deze rechten van ze worden afgepakt.

Ten eerste zijn de lonen zo laag dat de arbeiders geen kans hebben een leefbaar loon te verdienen, hoe hard ze ook werken. Ten tweede worden ze van hun vrije tijd beroofd door managers die hen dwingen tot overwerk. Van de tien onderzochte bedrijven in Bangladesh had geen enkele een werkweek van minder dan 60 uur; meer dan de helft ging hier overheen, en in vier gevallen was de gemiddelde werkweek zelfs meer dan 80 uur. Ten derde worden ze niet eens betaald voor de extra uren die ze draaien. Waar wij hier in het Westen voor overwerk een hoger uurloon ontvangen dan normaal, krijgen ze er in de onderzochte fabrieken vaak helemaal niks voor.

“Ik voel me zo ziek en moe na een dag werken, dat ik de volgende dag niet wil gaan. Maar de honger laat geen ruimte om me ziek te voelen: de gedachte aan een lege maag zorgt ervoor dat ik al het andere vergeet. We werken om geen honger te hebben.” – Vrouwelijke arbeider bij een leverancier van Walmart en Carrefour in Bangladesh.

Aldi en Lidl hebben ogenschijnlijk genoeg geld om de arbeiders naar behoren te betalen. Hun jaaromzet is groter dan het BNP van een aantal kledingproductielanden. Zo bedroeg de jaaromzet in 2007 van Aldi € 47 miljard en van Lidl € 52 miljard, terwijl het BNP van bijvoorbeeld Sri Lanka € 22 miljard was. Hun marktaandeel is in vele landen enorm. Hun strategie: gebruik je omvang om de baas te spelen over je leveranciers en dwing ze tot lagere prijzen. Aldi had in 2008 430 winkels in Nederland, Lidl 92. Lidl heeft niet op de onderzoeksresultaten gereageerd, Aldi alleen met het statement dat ze op korte termijn geen reactie willen geven.

Lage kosten zijn van essentieel belang voor de bedrijfsmodellen van stuntsupers. Omdat ze op prijs concurreren, en kleine winstmarges per product hebben, is er een enorme druk om kosten te besparen, en die druk wordt doorgegeven aan fabrikanten. Het zijn de arbeiders die dat uiteindelijk voelen.

Lees meer: 2. Vrouwen worden driedubbel getroffen